|
สายลมพัดผ่านยอดคีรี
ดูสดศรีสนทิวให้พลิ้วไหว
โอ้ที่รักลาสุดแดนไกลแสนไกล
สุดหวนให้ใจทอดถอนมิย้อนมา
สายน้ำหลากรินไหลไม่ย้อนกลับ
ไหลรินลับตกลงตรงหน้าผา
เหมือนความรักลาไกลไม่ย้อนมา
ดวงใจข้าสุดขื่นขมตรมฤทัย
ยามพบกันนั้นแสนยากพลันพรากจาก
ลมวิบากโชยภมรให้อ่อนไหว
สิ้นเรี่ยวแรงของชายทั้งกายใจ
ในทันใดแสงเทียนนั้นพลันมืดมน
...ประพันธ์โดยโจ๋
|